Leven in de brouwerij

Zoveel te beleven is er op het moment niet. De meeste vakanties zitten er op en het dorp is zich aan het voorbereiden op de winter. Er wordt geslacht, gejaagd en diverse producten zoals de olijven worden verwerkt en vruchten ingemaakt. Het weer is nog aangenaam en zacht, maar het regent nu regelmatig. De zomer word afgesloten met wat plaatselijke feestjes in de omliggende dorpen, zoals een kastanjefeest en later een jachtfeest. Stel je er niet al te veel van voor want in de meeste dorpen zijn er geen vakantiegangers meer. Meestal word het dorpshuis benut om de uitspattingen van een dergelijk boerenfeest onderdak te bieden. Een trekzak, wijn en brood en bij een jachtfeest wat vlees zijn de ingrediënten voor zo'n “Festa”. Niets mis mee…. 

Zo ook in ons dorp Sarnadas waar ze met een handvol gezinnen het kastanjefeest vorm moeten geven. Kastanjes worden door de kinderen, maar vaker nog door de ouderen, al dagen van te voren verzameld met de bedoeling ze op het kastanjefesta te poffen. Dat gebeurt naast het dorpshuis waar een vuurplaats is ingericht. Die word op ritueelachtige manier (zeer voorzichtig) met dunne twijgen en takken bedekt waarna er de fik in gaat en later de kastanjes. 

De bedoeling is dat je “zelf de kastanjes uit het vuur haalt”...! Maar je kan ook, zoals ik, de ander de kastanjes uit het vuur laat halen door te doen alsof je niet weet waneer ze gaar zijn. Aan zo’n halfgare brandt je net zo hard je vingers als aan een gare. Meestal gaat het eten van kastanjes gepaard met nog al wat wijn. In het begin koopt ieder gezinshoofd een fles om het dorpshuis een omzet te gunnen. Daarna wordt het linker want dan wordt de zelfgemaakte Portwijn genuttigd met een leuk alcoholpercentage dat het zelfs gevaarlijk maakt om dicht bij het vuur te staan. 

Toch is zo’n feestje voor mij een beetje tam… Ik weet het niet, het is niet de dorpsgenoten hun schuld. Ze doen er alles aan om het naar je zin te maken. Je glas blijft nooit leeg; je eten word je voorgeschoteld; er word gelachen en gedanst en toch..., mis ik dan iets. 

Mensen die mij kennen voelen het al aan komen. Het moet weer opvallen zullen ze zeggen en ze kennen ook wel de voorbeelden. Sinterklaasfeesten met spektakel zoals pieten die bevrijd moeten worden door de brandweer of moeten abseilen van een kerktoren; een Antilliaanse drumband die wars van alle Sintliedjes hun eigen muziek spelen en voor De Sintstoet uitlopen; Schimmels die op klaarlichte dag van grootte veranderen; het plaatselijke popfestival van Zaamslag opfleuren met Stroopworstelen…. zij kennen het .

En met dat gevoel stond ik het tammekastanjefeest te ondergaan. Na het invallen van de duisternis en een aantal wijntjes moest er even wat toegevoegd worden wat meer spektakel oplevert. Ik had een kort overleg met Bennie die al gauw, waarschijnlijk ook onder invloed van de duisternis (lees wijn), in was voor mijn plannetje. Ik riep de vuurverantwoordelijke na het poffen van de kastanjes tot mij en deelde hem mede het vuur in een baan her- op te stoken. Waarna ik de aanwezige dorpsgenoten uitdaagde om blootsvoets, in de geest van diverse goeroes, het vuur te bewandelen. 

Het zijn Portugezen maar echt niet gek en wat ik verwachte gebeurde ook. "Doe het zelf" riepen ze "Maffe Hollander". Bennie moest de spits afbijten (tenslotte had ik in het verleden een dergelijke stunt uitgehaald en jong vel geneest sneller...). Leunend op mijn eerdere ervaring en gesterkt door het feit dat ik hem dan geen mietje zou vinden begon Bennie aan de klus. Het was zijn eerste vuur(d)loop en hij heeft er van genoten. Hij werd beschouwd als de held van de avond en ook ik kreeg mijn deel van de bewondering. Mijn voeten werden na mijn vuurloop gewassen zoals de voeten van de apostelen door Jezus gewassen werden...

Het kastanjefesta zal nooit meer hetzelfde zijn..!

Groet, Ferrie.

Mijn wijn !!

Het was een kenner, mijn gast uit Groot Brittannië en hij had ook geld genoeg om zich als kenner te kunnen ontwikkelen. Lekker eten, goede dure wijnen, en Cubaanse sigaren waren zijn favoriete onderwerpen van gesprek. Hij praatte er niet alleen graag over maar consumeerde ook royaal, gezien zijn postuur...

Het contact met deze gast begon stroef. Het was iemand die gewend was de lakens uit te delen (en niet zo als ik het nu doe) en daar vast veel geld mee verdiend had. Hij kwam hier met zijn vrouw in ons B&B terecht op uitnodiging van een vriend en nu bewoner van ons dorp. Normaal zou zo iemand een luxer of chiquer hotel hebben uitgekozen maar het moest maar...

Na zijn appartement met een brom in twee seconden te hebben geïnspecteerd heb ik hem en zijn vrouw de hele dag niet meer gezien. In de loop van de dag werd ik nog wel even gebeld door zijn vriend dat mijn gasten de volgende ochtend een ontbijt verwachten rond de klok van acht uur. Eerlijk gezegd had ik zoiets van:  "ik laat me niet gek maken en gewoon mijn ding doen"... 

Het ontbijt bestond uit een creatie van mijzelf een “Egg-burger” (waar van ik het recept jullie later nog eens zal onthullen). Ik was natuurlijk razend benieuwd hoe die ontvangen werd door iemand die de hele wereld in zijn zak kon steken. Na het ontbijt, wat ze genoten in de ontbijtbar, moest ik gaan afruimen. De gast in kwestie las een krant (hij had geloof ik ook iets met kranten te maken..) en ik ruimde af zonder hem te storen of te vragen of het gesmaakt had. Dat bleek ook niet nodig. Hij keek boven zijn krant uit en vroeg me : “wat heb ik zojuist gegeten? ” - Een “egg-burger“, zei ik en voegde daar nog even verontschuldigend aan toe dat het een eigen bedenksel was, ”die zou ik erin houden als ik jou was...“ - en hij dook weer achter zijn krant. 

Ik huppelde de ontbijtbar uit, de eerste slag was geslagen. En weer heb ik het paar de hele dag niet meer gezien. De ontbijtbar wordt in de avond omgetoverd tot reguliere bar waar je van een drankje kan genieten en wat spelletjes kan doen zoals darten, kaarten enz. Ik verwachtte niet dat deze gasten daar gebruik van zouden maken. Tot mijn verassing stapte het echtpaar na een late thuiskomst echter toch binnen en gaf te kennen nog even wat te willen drinken. Mevr. wilde de typisch Portugese likeur Beirão proeven en haar man een goed glas wijn.

Een goed glas wijn. Ik had liever dat die een glas wijn gevraagd had want wat is een goed glas wijn? Smaken verschillen, Ik kon wel flauw doen door te zeggen “dit is een goed glas, wilt u daar de wijn in?” maar het leek geen man om mee te spotten. Ik stelde voor de wijn te nemen die ik zelf graag dronk . “Wat voor wijn is dat dan?” was de vraag. “ Wel Portugese wijn uit dit pak ” - was mijn antwoord. “Pak?.....pak” en hij fronste zijn wenkbrauwen. 

Toen kwam het, hij begon te vertellen over wijn ,eten en sigaren. Ik moet zeggen dat hij wist waar hij het over had. Intussen schonk ik hem toch maar de wijn uit het pak in. Hij vertelde, ik luisterde hij dronk en ik dronk. Zijn vrouw had het waarschijnlijk al vaker gehoord en ging naar bed. Hij niet. Hij dronk en vertelde, ik dronk en luisterde, tot diep in de nacht en we begrepen elkaar steeds beter, zoals gebruikelijk met alcohol.

De volgende ochtend laat, vroeg ik hem wat hij eigenlijk van mijn wijn vond. “Geen top wijn maar eigenlijk best te drinken uit zo’n rotdoos en nog geen hoofdpijn ook” - was het antwoord. Voor mij was het al goed hij had er twee liter van op dus…………………

De bewuste wijn komt in pakken en is lang te bewaren voor ruim twee Euro de liter. Niet iedereen gaat in de gelegenheid zijn om deze wijn hier te proeven. Half December kom ik naar Nederland. Wie interesse heeft kan op een doos of twee inschrijven bij Ingrid

Vijf liter rode Portugese wijn,

Tien liter rode Portugese wijn,

Groeten Ferrie

Goed van de Kost...: Zwijnerij deel 1 (door Ferrie)

Goed van de Kost...: Zwijnerij deel 1 (door Ferrie): Bij een wandeling door het bos hier in de bergen van Portugal met zoon Bennie en de hond, verrasten wij een groep wilde zwijnen die zich ...

Fikkie..!

Ik heb er meer gezien en er met de normale spanning en sensatie zelfs van genoten: “Bosbranden” die in Portugal voorkomen... 

Het zijn gebeurtenissen die gerelateerd zijn aan een warmer klimaat. In Nederland heb je vaker wateroverlast dan een bosbrand. 

Ach, een bosbrandje. Je rijd er voorbij en ziet ze op afstand. Niet zo veel aan de hand en de natuur hersteld snel. 

Mijn laatste ervaring vatte ik niet zo lichtvoetig op. Het was rond de tijd dat ik mijn siësta houd. Even op het heetst van de dag bijtanken om daarna de hier vermoeiende dagen vol te houden...

Jaloers? Goed zo! Er is iemand die het moet doen... 

Ik werd gewekt door Bennie die gebeld was door een kennis die boven op de berg woont. Of ik even door het raam wilde kijken. Een dikke rookpluim steeg op aan de overkant van de berg waar we zicht op hebben. 

Het eerste wat je denkt is: "zal de brandweer al gewaarschuwd zijn"? Maar het antwoord diende zich vanzelf aan in de vorm van een helikopter die een cirkeltje rond de rookpluim vloog en weer vertrok. Dat stelde me al wat geruster. Het was opgemerkt. 

Het beginnende bosbrandje trok zich er niets van aan of het nu opgemerkt was of niet. Het werd groter en groter en ik begon me weer zorgen te maken... 

Wat duurt dat lang voor dat er wat gebeurt…

Eindelijk hoorde ik sirenes en boven op het bergpad zag ik beweging. Een brandweerauto kwam het vuurtje blussen. Hoe de brandweer ook zijn best deed; nu begon ik zelfs vlammen te zien! Het leek wel of ze met benzine blusten... 

De wind wakkerde aan en het hele vuurtje werd een spektakel! Het vuur had besloten mijn richting uit te komen, dus bergafwaarts. Oeps, het was al warm weer maar dit werd te gek! Je hoorde de vlammen knetteren... 

De vuurzee had dus de richting van het dorp ingezet en de Bombeiros (brandweer) verklaarden het vuur nu echt de oorlog en zetten de helikopter in... Die, sorry dat ik het zeg, maar met een lullig zakje water afkwam zetten... 

Ik heb natuurlijk geen verstand van blussen en zij (de Bombeiros) nog maar honderd jaar, maar in mijn ogen ging het echt fout..! Ze gooiden het water er naast! Schreeuwden dat het een lust was, zetten alle toeters, bellen en sirenes in, maar het vuur werd groter en groter..! 

Het speelgoed helikoptertje met het zakje werd opgevolgd door enorme exemplaren met een echte zak (!), die nu af en aan vlogen... De aanvliegroute was pal boven ons huis uitgekozen en ik kan zeggen dat ik me beschermd voelde... 

De herrie was oorverdovend. Zak na zak werd aangevoerd.. (water bedoel ik dan hé). De heli’s, waarvan ik zeker wist dat ze de uitlaat van verwijderd hadden, schepten water uit het plaatselijk zwembad, met alle gevaar van die . Het zwembad voor de locale bevolking ligt in een dal waar nog al wat bomen staan. Op de berg staan dan nog eens tientallen windmolens en ondanks dat beiden (de heli’s en de windmolens) wieken hebben, zijn het geen vrienden... 

Dan was er nog de rook die het zicht beperkte en zelfs de zon verduisterde, wat een onwereldse kleur aan de natuur gaf. donker werd het overdag en in deze condities vlogen de helikopters af en aan, water verliezend boven ons terras, om het vuur te bestrijden.

Het hele dorp liep uit maar ook de aangrenzende dorpen er werd druk gebeld, getwitterd, gemaild, gefacebooked en ga zo maar door. Het vuur intussen, raasde maar door, in een hoog tempo de berg langs naar de volgende berg. Wegen werden gesloten; meer en meer brandweerwagens en alles wat daar op leek werden ingezet. Het vuur werd met succes van de bewoonde wereld geweerd, maar verwoestte kilometers bos en heide.

In de avond werd het zicht pas echt spectaculair! Een rode gloed straalde over de bergen en dalen! Die nacht was slapen uitgesloten. Het grote gevaar was weliswaar voor ons geweken, maar iedere keer laaide het vuur op verschillende plaatsen weer op. In de nacht vlogen er geen helikopters, maar direct de volgende morgen bij het eerste licht begonnen ze weer aan de klus. 

Het was voor Bennie en mij dan ook tijd om het proces "waterhalen" eens van dichtbij te bekijken.

Het plaatselijk zwembadje waar vandaan het zwemwater aangevoerd wordt door de rivier de Pera, ligt een paar kilometer van ons vandaan. Het is een zwembad dat gemaakt is door het riviertje af te dammen. Bijna elk zichzelf respecterend dorp met beschikking over een watertje heeft zo’n zwembad. Er staan meestal picknicktafels en vaak is er een drink- en eetgelegenheid in de vorm van een klein restaurantje in de buurt. 

Op één van deze plaatsen kwamen nu de helikopters af en aan om water te halen. We konden het hele spektakel volgen zonder dat er iemand ook maar op ons lette. In Nederland hadden ze de halve politiemacht en d(w)ranghekken ingezet om de toeschouwers te weren. Zo niet hier in Portugal. Ook al had ik nog willen zwemmen dan had ik alleen op moet te passen om niet in een waterzak terecht te komen! Je kon bij wijze van spreken de helikopters aanraken..! 

We hebben ons op een terrasje neer gevleid en onder het genot van een drankje een soort van TV gekeken.

De hele dag is het nablussen nog doorgegaan en zelfs de volgende dag nog. Zolang hebben we niet op het terras gezeten maar ik had het gekund. Wat hebben die Bombeiros een werk geleverd. Ik kan natuurlijk uren naar werk kijken, maar nu was ik van al die spanning en niet slapen bijna net zo moe als een brandweerman..!

“Natuurlijk Portugal” heeft dus ook zijn schaduwkanten, maar ook dat is één van de onderdelen die het leven hier anders maken...

Pijn is snel vergeten en de natuur hersteld fier. En zolang ons kot niet afbrand, blijf ik lekker hier...  

Groet Ferrie

Goed van de Kost...: Foccacia voor Ferrie...

Goed van de Kost...: Foccacia voor Ferrie...: Ik heb een vriend en hij heet Ferrie. Samen kookten we en dronken we en dat was goed..! Een goed jaar geleden echter ...

Energie

Boodschappen.., dat was het doel voor die ochtend, maar het zou anders lopen... 

Monter en fris begaf ik me op weg, maar voordat ik ons steegje uit was, werd ik staande gehouden door twee mannen. Nou ja mannen... De één kwam net boven mijn auto uit en de ander net boven de deur van de auto. Onmiskenbaar waren het `mannen` van de EDP (Portugese energie maatschappij ). Hun uniform verraadde dat. Gelijk viel een naam voor deze twee heren bij me in..: Punt ! en Komma! Soms heb je dat.

Punt (de grootste) had een clipboard in zijn hand en vroeg of ik de Heer Westphaal was. Toen ik dat bevestigde vinkte hij dat af. Komma had een klein gereedschapskoffertje in zijn hand, wat meer een beautycase leek.. De heren hadden werk te verrichten, gaven ze me te verstaan, in en rond het huis. Of ik nog even mee kon lopen. Benieuwd wat dat werk dan wel inhield ging ik mee terug naar huis.

 U moet weten dat de kwestie van het meter opnemen in Portugal een eitje is. Het ding hangt achter een raampje in de gevel van het huis. En inderdaad,  Punt noteerde ijverig de cijfertjes die opgelezen werden door collega Komma, die er voor op zijn tenen moest staan... Ik persoonlijk zou de taken hebben omgedraaid. 

Na het opnemen van de stand gaf Punt me voorzichtig te verstaan dat de stroom er af ging. "Natuurlijk man, veilig werken", zei ik nog, maar ik had het verkeerd begrepen. De stroom zou permanent afgesloten worden. 

Wat gaan we nou beleven! 

"Waar is dat goed voor",  vroeg ik. Er zou niet betaald zijn was het argument... Dan zaten ze er toch even naast want dat gaat automatisch via de bank! Ik vloog naar binnen om de bewijzen. Het bankboekje wat je hier krijgt uitgereikt bij het openen van een rekening laat duidelijk zien wanneer de betalingen hebben plaats gevonden. Oké van de laatste maand niet want dat boekje moet bij een bezoek aan de bank worden bij gewerkt. Dat neemt niet weg dat de vorige betalingen er wel degelijk in staan! "Ik betaal via de bank automatisch", riep ik nog een keer "en je blijft van die meter af!" Ik ging demonstratief voor de meter staan (was toch twee keer zo groot als hun...) Punt raadde me aan toch maar eens bij het EDP agentschap te vragen wat er mis was gegaan... "Best... en nou weg wezen jullie!" Zonder stroom, geloof ik....  

Ze dropen af en ik begaf me eerst eens naar de bank. Die verwezen me inderdaad naar het EDP agentschap.  Het was misschien toch slim om het laatste bedrag maar manueel te betalen, er was misschien ergens iets mis gegaan. Op het agentschap vertelde ik het verhaal wat me overkomen was. De man in kwestie was niet onder de indruk en ik kreeg het gevoel dat het hier wel eens vaker mis ging. Als ik nu maar de rekening betaal, dan komt het wel goed, was zijn overtuiging. Ja me dunkt..! Dat schiet lekker op! Moet ik hier zelf komen betalen terwijl de bank of jullie in gebreken zijn gebleven ..! 25 kilometer benzine verreden en de tijd en stres …Bedankt hoor..!

Thuisgekomen na dit debacle werd ik weer wat rustiger….. Veel rustiger... Het leek wel of het hele huis meewerkte aan die rust….. Geen geluid.  Geen muziek... Het was tè rustig en zelfs stil…….

En dat kwam omdat ze potverdorie de stroom hadden afgesloten! Die Punt en Komma zijn na mijn vertrek natuurlijk teruggekomen en hebben de elektriciteit afgesloten! Als ik die gasten tegenkom zullen ze nooit meer in een zin voorkomen..!

Wat nu? Bellen kan niet. Emailen ook niet... Dan moet ik maar bij de buren bellen. "Nee, voor vandaag gaat dat niet meer lukken", zeiden de mannen van de EDP.  Wat !!  En hoe moet dat dan met de diepvries en moet ik vanavond in het donker zitten?  Geen TV geen Radio geen computer?  Koffie met de hand zetten geen magnetron..? "En wanneer komen jullie dan wel?", was mijn vraag. 

Maar ik had het antwoord kunnen weten ………

MORGEN

Oké dan morgen maar. Die vriezer hield dat wel uit. Die lag gelukkig goed vol, dus het één hield het ander koud.  En de nacht is nog altijd iets anders dan overdag met 30 graden. De volgende morgen na een avond vroeg naar bed, verwachte ik Punt en Komma al rond negen uur, maar dat moest ik al gauw bijstellen... Ach, tenslotte waren ze hier gisteren ook rond tienen.  Maar ook rond tienen geen leestekens te bekennen. 

Ik ga toch nog maar eens bellen…. 

"Stroom aansluiten", zegt u, dat kon... "Waar moeten we zijn?", vroeg de man aan de telefoon. Ja hallo, dat weten jullie toch... "gisteren hebben jullie mijn stroom afgesloten en vandaag zal het weer aangesloten worden". 

Dat kon niet want na het afsluiten van de stroom word ook het contract met de EDP afgesloten. Dus moet ik een nieuw contract opmaken en daarvoor moest ik op het agentschap zijn ……. 25 kilometer rijden!. 

Op het agentschap was lichte verbazing:  "heeft u een nieuw contract nodig?", vroeg de man.  "Dan zijn ze op het hoofdkantoor snel geweest". Oké het nieuwe contract werd opgemaakt...

Ik vroeg wanneer ik nu stroom kon krijgen in verband met het nieuwe contract……………

MORGEN natuurlijk... Ik had geen zin meer om er kwaad om te worden. Ik had even geen ”energie"...!!!

En inderdaad de volgende morgen om negen uur stonden twee man voor de deur. Twee ontzettend grote Portugezen. Één met een clipbord en de ander met een grote gereedschapkist..! Ze kwamen een nieuwe meter plaatsen.., een digitale...

  

"Je denkt toch niet dat we hier achterlopen"......!

Groet Ferrie

"Krak!"

Sommige dingen die in het buitenland gebeuren brengen eerder een paniekgevoel teweeg dan in Nederland. Het paniekgevoel begon bij het ontbijt tijdens het nuttigen van een wat ouder broodje met hazelnootpasta.

‘Krak’ zei mijn gebit !? Ja ik heb nog een ouderwetse prothese die in dit digitale tijdperk mijn oorspronkelijke bovengebit vervangt. Nee, het was geen eigen keuze, maar het gevolg van overmatig medicijngebruik tegen acne, wat mijn toenmalig gebit verwoeste... Nu was het hebben van acne geen pretje en het liet bij mij ernstige sporen na in het gezicht. Er zijn dan nog altijd mensen en vooral kinderen die een verklaring willen hebben voor al die littekens. De vraag van de kinderen is goed te pareren. Ik vertrouw hun altijd toe dat ik per ongelijk door een schot hagel ben getroffen uit een geweer van de jager, die het gemunt had op kinderen die lastige vragen stelden. Volwassenen geef ik geen antwoord meer. 

Natuurlijk heb ik er onder geleden; acne en dan nog tandverlies is geen sinecure voor een jongeman die van zichzelf al geen schoonheid is... Mijn moeder kwam dan ook met de troostende woorden “schoonheid zit van binnen”. Wat ik dan ook weer overcompenseerde..: Men trof mij regelmatig aan met een vinger in het oor of de neus, om toch vooral maar schoon van binnen te blijven... Nee dat is een lekker zicht een neuspeuterende tandeloze puistenkop...

Voor de rest best een leuke jeugd gehad.

Maar nu... De breuk in mijn bovengebit moest gerepareerd worden en dat in Portugal! Ik zag de bui al hangen: gebit dagen kwijt en met een mummelbekje mijn gasten tegemoet treden... 

Ik heb ook mijn trots! 

Na het opzoeken van een tandheelkundiglaboratorium (woordwaarde 26), twintig kilometer buiten mijn dorp, kon ik mij vervoegen bij de tandheelkundigmedewerker. Het was een jonge man en een knappe ook, waar menig vrouw wel een tandje voor zou willen missen... Gelukkig sprak hij Engels; mijn Portugees is niet toerijkend om dit akkefietje te bespreken. Hij begreep snel wat het probleem was maar begon verkeerd…

Hij vroeg naar mijn gsm nummer... Ik dacht O nee hé, dit gaat dagen duren... Ik gaf hem te verstaan dat ik op doorreis was en de volgende dag in Holland verwacht werd. Hij bestudeerde de breuk nogmaals en vroeg of ik over een uurtje of zo terug kon komen. Pffff ik had het gevoel dat ik ontsnapt was aan een tandeloze week 

Oké een uurtje daar kon ik mee leven ik zal in tussen wel wat boodschappen gaan doen. Het enige waar ik rekening mee moest houden was een winkel uitkiezen waar ik niet te veel moest praten. De “Intermercado” is zo’n winkel. Je pakt je boodschappen en betaalt met een pasje. Simpel en de communicatie is in de regel nihil in dat soort winkels. En dat was wat ik ook verwachte. Maar natuurlijk, aan verwachtingspatronen word in Portugal niet meegedaan. Het toeval wilde dan ook dat ik er enkele bekenden tegenkwam die je uitgebreid begroeten en willen weten hoe het met je gaat. Bij de kassa gekomen werd gevraagd of ik een bonuskaart had of het vlees apart verpakt moest worden; of ik voor de rest van de boodschappen een plastictasje wilde kopen; of ik met contant geld of een pasje wilde betalen enz.

Opeens werd ik me ervan bewust dat, nadat ik allerlei van die gesprekjes had gevoerd, er niemand had gevraagd: “wat zeg je “, wat normaal bij schering en inslag gebeurt... Ik had kwijlend en slissend iedereen goed te woord gestaan en iedereen had het verstaan!!

Portugees is echt geen gemakkelijke taal om te leren en zeker niet om de taal uit te spreken. Ik probeer wat Portugees te leren (als ik me er de tijd voor gun) en op de uitspraak moet altijd veel geoefend worden.

Bij het oefenen ligt vanaf nu mijn gerepareerde bovengebit op tafel...

Groet, Ferrie