Goed van de Kost...: Zwijnerij deel 1 (door Ferrie)

Goed van de Kost...: Zwijnerij deel 1 (door Ferrie): Bij een wandeling door het bos hier in de bergen van Portugal met zoon Bennie en de hond, verrasten wij een groep wilde zwijnen die zich ...

Fikkie..!

Ik heb er meer gezien en er met de normale spanning en sensatie zelfs van genoten: “Bosbranden” die in Portugal voorkomen... 

Het zijn gebeurtenissen die gerelateerd zijn aan een warmer klimaat. In Nederland heb je vaker wateroverlast dan een bosbrand. 

Ach, een bosbrandje. Je rijd er voorbij en ziet ze op afstand. Niet zo veel aan de hand en de natuur hersteld snel. 

Mijn laatste ervaring vatte ik niet zo lichtvoetig op. Het was rond de tijd dat ik mijn siësta houd. Even op het heetst van de dag bijtanken om daarna de hier vermoeiende dagen vol te houden...

Jaloers? Goed zo! Er is iemand die het moet doen... 

Ik werd gewekt door Bennie die gebeld was door een kennis die boven op de berg woont. Of ik even door het raam wilde kijken. Een dikke rookpluim steeg op aan de overkant van de berg waar we zicht op hebben. 

Het eerste wat je denkt is: "zal de brandweer al gewaarschuwd zijn"? Maar het antwoord diende zich vanzelf aan in de vorm van een helikopter die een cirkeltje rond de rookpluim vloog en weer vertrok. Dat stelde me al wat geruster. Het was opgemerkt. 

Het beginnende bosbrandje trok zich er niets van aan of het nu opgemerkt was of niet. Het werd groter en groter en ik begon me weer zorgen te maken... 

Wat duurt dat lang voor dat er wat gebeurt…

Eindelijk hoorde ik sirenes en boven op het bergpad zag ik beweging. Een brandweerauto kwam het vuurtje blussen. Hoe de brandweer ook zijn best deed; nu begon ik zelfs vlammen te zien! Het leek wel of ze met benzine blusten... 

De wind wakkerde aan en het hele vuurtje werd een spektakel! Het vuur had besloten mijn richting uit te komen, dus bergafwaarts. Oeps, het was al warm weer maar dit werd te gek! Je hoorde de vlammen knetteren... 

De vuurzee had dus de richting van het dorp ingezet en de Bombeiros (brandweer) verklaarden het vuur nu echt de oorlog en zetten de helikopter in... Die, sorry dat ik het zeg, maar met een lullig zakje water afkwam zetten... 

Ik heb natuurlijk geen verstand van blussen en zij (de Bombeiros) nog maar honderd jaar, maar in mijn ogen ging het echt fout..! Ze gooiden het water er naast! Schreeuwden dat het een lust was, zetten alle toeters, bellen en sirenes in, maar het vuur werd groter en groter..! 

Het speelgoed helikoptertje met het zakje werd opgevolgd door enorme exemplaren met een echte zak (!), die nu af en aan vlogen... De aanvliegroute was pal boven ons huis uitgekozen en ik kan zeggen dat ik me beschermd voelde... 

De herrie was oorverdovend. Zak na zak werd aangevoerd.. (water bedoel ik dan hé). De heli’s, waarvan ik zeker wist dat ze de uitlaat van verwijderd hadden, schepten water uit het plaatselijk zwembad, met alle gevaar van die . Het zwembad voor de locale bevolking ligt in een dal waar nog al wat bomen staan. Op de berg staan dan nog eens tientallen windmolens en ondanks dat beiden (de heli’s en de windmolens) wieken hebben, zijn het geen vrienden... 

Dan was er nog de rook die het zicht beperkte en zelfs de zon verduisterde, wat een onwereldse kleur aan de natuur gaf. donker werd het overdag en in deze condities vlogen de helikopters af en aan, water verliezend boven ons terras, om het vuur te bestrijden.

Het hele dorp liep uit maar ook de aangrenzende dorpen er werd druk gebeld, getwitterd, gemaild, gefacebooked en ga zo maar door. Het vuur intussen, raasde maar door, in een hoog tempo de berg langs naar de volgende berg. Wegen werden gesloten; meer en meer brandweerwagens en alles wat daar op leek werden ingezet. Het vuur werd met succes van de bewoonde wereld geweerd, maar verwoestte kilometers bos en heide.

In de avond werd het zicht pas echt spectaculair! Een rode gloed straalde over de bergen en dalen! Die nacht was slapen uitgesloten. Het grote gevaar was weliswaar voor ons geweken, maar iedere keer laaide het vuur op verschillende plaatsen weer op. In de nacht vlogen er geen helikopters, maar direct de volgende morgen bij het eerste licht begonnen ze weer aan de klus. 

Het was voor Bennie en mij dan ook tijd om het proces "waterhalen" eens van dichtbij te bekijken.

Het plaatselijk zwembadje waar vandaan het zwemwater aangevoerd wordt door de rivier de Pera, ligt een paar kilometer van ons vandaan. Het is een zwembad dat gemaakt is door het riviertje af te dammen. Bijna elk zichzelf respecterend dorp met beschikking over een watertje heeft zo’n zwembad. Er staan meestal picknicktafels en vaak is er een drink- en eetgelegenheid in de vorm van een klein restaurantje in de buurt. 

Op één van deze plaatsen kwamen nu de helikopters af en aan om water te halen. We konden het hele spektakel volgen zonder dat er iemand ook maar op ons lette. In Nederland hadden ze de halve politiemacht en d(w)ranghekken ingezet om de toeschouwers te weren. Zo niet hier in Portugal. Ook al had ik nog willen zwemmen dan had ik alleen op moet te passen om niet in een waterzak terecht te komen! Je kon bij wijze van spreken de helikopters aanraken..! 

We hebben ons op een terrasje neer gevleid en onder het genot van een drankje een soort van TV gekeken.

De hele dag is het nablussen nog doorgegaan en zelfs de volgende dag nog. Zolang hebben we niet op het terras gezeten maar ik had het gekund. Wat hebben die Bombeiros een werk geleverd. Ik kan natuurlijk uren naar werk kijken, maar nu was ik van al die spanning en niet slapen bijna net zo moe als een brandweerman..!

“Natuurlijk Portugal” heeft dus ook zijn schaduwkanten, maar ook dat is één van de onderdelen die het leven hier anders maken...

Pijn is snel vergeten en de natuur hersteld fier. En zolang ons kot niet afbrand, blijf ik lekker hier...  

Groet Ferrie

Goed van de Kost...: Foccacia voor Ferrie...

Goed van de Kost...: Foccacia voor Ferrie...: Ik heb een vriend en hij heet Ferrie. Samen kookten we en dronken we en dat was goed..! Een goed jaar geleden echter ...

Energie

Boodschappen.., dat was het doel voor die ochtend, maar het zou anders lopen... 

Monter en fris begaf ik me op weg, maar voordat ik ons steegje uit was, werd ik staande gehouden door twee mannen. Nou ja mannen... De één kwam net boven mijn auto uit en de ander net boven de deur van de auto. Onmiskenbaar waren het `mannen` van de EDP (Portugese energie maatschappij ). Hun uniform verraadde dat. Gelijk viel een naam voor deze twee heren bij me in..: Punt ! en Komma! Soms heb je dat.

Punt (de grootste) had een clipboard in zijn hand en vroeg of ik de Heer Westphaal was. Toen ik dat bevestigde vinkte hij dat af. Komma had een klein gereedschapskoffertje in zijn hand, wat meer een beautycase leek.. De heren hadden werk te verrichten, gaven ze me te verstaan, in en rond het huis. Of ik nog even mee kon lopen. Benieuwd wat dat werk dan wel inhield ging ik mee terug naar huis.

 U moet weten dat de kwestie van het meter opnemen in Portugal een eitje is. Het ding hangt achter een raampje in de gevel van het huis. En inderdaad,  Punt noteerde ijverig de cijfertjes die opgelezen werden door collega Komma, die er voor op zijn tenen moest staan... Ik persoonlijk zou de taken hebben omgedraaid. 

Na het opnemen van de stand gaf Punt me voorzichtig te verstaan dat de stroom er af ging. "Natuurlijk man, veilig werken", zei ik nog, maar ik had het verkeerd begrepen. De stroom zou permanent afgesloten worden. 

Wat gaan we nou beleven! 

"Waar is dat goed voor",  vroeg ik. Er zou niet betaald zijn was het argument... Dan zaten ze er toch even naast want dat gaat automatisch via de bank! Ik vloog naar binnen om de bewijzen. Het bankboekje wat je hier krijgt uitgereikt bij het openen van een rekening laat duidelijk zien wanneer de betalingen hebben plaats gevonden. Oké van de laatste maand niet want dat boekje moet bij een bezoek aan de bank worden bij gewerkt. Dat neemt niet weg dat de vorige betalingen er wel degelijk in staan! "Ik betaal via de bank automatisch", riep ik nog een keer "en je blijft van die meter af!" Ik ging demonstratief voor de meter staan (was toch twee keer zo groot als hun...) Punt raadde me aan toch maar eens bij het EDP agentschap te vragen wat er mis was gegaan... "Best... en nou weg wezen jullie!" Zonder stroom, geloof ik....  

Ze dropen af en ik begaf me eerst eens naar de bank. Die verwezen me inderdaad naar het EDP agentschap.  Het was misschien toch slim om het laatste bedrag maar manueel te betalen, er was misschien ergens iets mis gegaan. Op het agentschap vertelde ik het verhaal wat me overkomen was. De man in kwestie was niet onder de indruk en ik kreeg het gevoel dat het hier wel eens vaker mis ging. Als ik nu maar de rekening betaal, dan komt het wel goed, was zijn overtuiging. Ja me dunkt..! Dat schiet lekker op! Moet ik hier zelf komen betalen terwijl de bank of jullie in gebreken zijn gebleven ..! 25 kilometer benzine verreden en de tijd en stres …Bedankt hoor..!

Thuisgekomen na dit debacle werd ik weer wat rustiger….. Veel rustiger... Het leek wel of het hele huis meewerkte aan die rust….. Geen geluid.  Geen muziek... Het was tè rustig en zelfs stil…….

En dat kwam omdat ze potverdorie de stroom hadden afgesloten! Die Punt en Komma zijn na mijn vertrek natuurlijk teruggekomen en hebben de elektriciteit afgesloten! Als ik die gasten tegenkom zullen ze nooit meer in een zin voorkomen..!

Wat nu? Bellen kan niet. Emailen ook niet... Dan moet ik maar bij de buren bellen. "Nee, voor vandaag gaat dat niet meer lukken", zeiden de mannen van de EDP.  Wat !!  En hoe moet dat dan met de diepvries en moet ik vanavond in het donker zitten?  Geen TV geen Radio geen computer?  Koffie met de hand zetten geen magnetron..? "En wanneer komen jullie dan wel?", was mijn vraag. 

Maar ik had het antwoord kunnen weten ………

MORGEN

Oké dan morgen maar. Die vriezer hield dat wel uit. Die lag gelukkig goed vol, dus het één hield het ander koud.  En de nacht is nog altijd iets anders dan overdag met 30 graden. De volgende morgen na een avond vroeg naar bed, verwachte ik Punt en Komma al rond negen uur, maar dat moest ik al gauw bijstellen... Ach, tenslotte waren ze hier gisteren ook rond tienen.  Maar ook rond tienen geen leestekens te bekennen. 

Ik ga toch nog maar eens bellen…. 

"Stroom aansluiten", zegt u, dat kon... "Waar moeten we zijn?", vroeg de man aan de telefoon. Ja hallo, dat weten jullie toch... "gisteren hebben jullie mijn stroom afgesloten en vandaag zal het weer aangesloten worden". 

Dat kon niet want na het afsluiten van de stroom word ook het contract met de EDP afgesloten. Dus moet ik een nieuw contract opmaken en daarvoor moest ik op het agentschap zijn ……. 25 kilometer rijden!. 

Op het agentschap was lichte verbazing:  "heeft u een nieuw contract nodig?", vroeg de man.  "Dan zijn ze op het hoofdkantoor snel geweest". Oké het nieuwe contract werd opgemaakt...

Ik vroeg wanneer ik nu stroom kon krijgen in verband met het nieuwe contract……………

MORGEN natuurlijk... Ik had geen zin meer om er kwaad om te worden. Ik had even geen ”energie"...!!!

En inderdaad de volgende morgen om negen uur stonden twee man voor de deur. Twee ontzettend grote Portugezen. Één met een clipbord en de ander met een grote gereedschapkist..! Ze kwamen een nieuwe meter plaatsen.., een digitale...

  

"Je denkt toch niet dat we hier achterlopen"......!

Groet Ferrie

"Krak!"

Sommige dingen die in het buitenland gebeuren brengen eerder een paniekgevoel teweeg dan in Nederland. Het paniekgevoel begon bij het ontbijt tijdens het nuttigen van een wat ouder broodje met hazelnootpasta.

‘Krak’ zei mijn gebit !? Ja ik heb nog een ouderwetse prothese die in dit digitale tijdperk mijn oorspronkelijke bovengebit vervangt. Nee, het was geen eigen keuze, maar het gevolg van overmatig medicijngebruik tegen acne, wat mijn toenmalig gebit verwoeste... Nu was het hebben van acne geen pretje en het liet bij mij ernstige sporen na in het gezicht. Er zijn dan nog altijd mensen en vooral kinderen die een verklaring willen hebben voor al die littekens. De vraag van de kinderen is goed te pareren. Ik vertrouw hun altijd toe dat ik per ongelijk door een schot hagel ben getroffen uit een geweer van de jager, die het gemunt had op kinderen die lastige vragen stelden. Volwassenen geef ik geen antwoord meer. 

Natuurlijk heb ik er onder geleden; acne en dan nog tandverlies is geen sinecure voor een jongeman die van zichzelf al geen schoonheid is... Mijn moeder kwam dan ook met de troostende woorden “schoonheid zit van binnen”. Wat ik dan ook weer overcompenseerde..: Men trof mij regelmatig aan met een vinger in het oor of de neus, om toch vooral maar schoon van binnen te blijven... Nee dat is een lekker zicht een neuspeuterende tandeloze puistenkop...

Voor de rest best een leuke jeugd gehad.

Maar nu... De breuk in mijn bovengebit moest gerepareerd worden en dat in Portugal! Ik zag de bui al hangen: gebit dagen kwijt en met een mummelbekje mijn gasten tegemoet treden... 

Ik heb ook mijn trots! 

Na het opzoeken van een tandheelkundiglaboratorium (woordwaarde 26), twintig kilometer buiten mijn dorp, kon ik mij vervoegen bij de tandheelkundigmedewerker. Het was een jonge man en een knappe ook, waar menig vrouw wel een tandje voor zou willen missen... Gelukkig sprak hij Engels; mijn Portugees is niet toerijkend om dit akkefietje te bespreken. Hij begreep snel wat het probleem was maar begon verkeerd…

Hij vroeg naar mijn gsm nummer... Ik dacht O nee hé, dit gaat dagen duren... Ik gaf hem te verstaan dat ik op doorreis was en de volgende dag in Holland verwacht werd. Hij bestudeerde de breuk nogmaals en vroeg of ik over een uurtje of zo terug kon komen. Pffff ik had het gevoel dat ik ontsnapt was aan een tandeloze week 

Oké een uurtje daar kon ik mee leven ik zal in tussen wel wat boodschappen gaan doen. Het enige waar ik rekening mee moest houden was een winkel uitkiezen waar ik niet te veel moest praten. De “Intermercado” is zo’n winkel. Je pakt je boodschappen en betaalt met een pasje. Simpel en de communicatie is in de regel nihil in dat soort winkels. En dat was wat ik ook verwachte. Maar natuurlijk, aan verwachtingspatronen word in Portugal niet meegedaan. Het toeval wilde dan ook dat ik er enkele bekenden tegenkwam die je uitgebreid begroeten en willen weten hoe het met je gaat. Bij de kassa gekomen werd gevraagd of ik een bonuskaart had of het vlees apart verpakt moest worden; of ik voor de rest van de boodschappen een plastictasje wilde kopen; of ik met contant geld of een pasje wilde betalen enz.

Opeens werd ik me ervan bewust dat, nadat ik allerlei van die gesprekjes had gevoerd, er niemand had gevraagd: “wat zeg je “, wat normaal bij schering en inslag gebeurt... Ik had kwijlend en slissend iedereen goed te woord gestaan en iedereen had het verstaan!!

Portugees is echt geen gemakkelijke taal om te leren en zeker niet om de taal uit te spreken. Ik probeer wat Portugees te leren (als ik me er de tijd voor gun) en op de uitspraak moet altijd veel geoefend worden.

Bij het oefenen ligt vanaf nu mijn gerepareerde bovengebit op tafel...

Groet, Ferrie

Emotie...

Het wegbrengen van mijn meisje viel me dit keer zwaarder dan anders. 

Ze reist per trein vanaf Pombal naar Porto om daar het vliegtuig naar Maastricht nemen. Daarna wordt ze opgepikt door één van mijn zonen om haar terug naar Zeeuws-Vlaanderen te brengen, waar ze maandag de arbeid zal hervatten. Dat ze weer moet werken valt me niet zwaar. Er moet toch iemand het geld verdienen. 

Ik heb haar weggebracht naar het station van Pombal,  wat één uur reizen behelst. Meestal eten en drinken we in Pombal nog iets als soort van afscheid. Dit keer moest ik nog wat boodschappen doen en er bleef geen tijd over om nog een behoorlijk afscheid te nemen. We moesten behoorlijk doorlopen om de trein te halen en natuurlijk besluit de hond dan om nog even rustig zijn behoefte te doen. Een stippellijn van hondenpoep achterlatend trok ik hem mee richting station. We waren maar net op tijd.

Ik merk dat hoe ouder ik word, er emotioneel iets in mij verandert. Ik krijg tegenwoordig bij het afscheid nemen zo’n ” limonadegazeuse” prikkelend gevoel in de neus en tranen dringen zich op. Ik kan het niet helpen. 

Het terug naar huis rijden heb ik niet echt bewust meegemaakt. De autoradio gaat op vol volume en bij elk kwijlliedje die ik vroeger vervloekte komt dat limonadegazeuse-gevoel ook weer terug. De hond kijkt me dan aan met een blik in de ogen van: "als je me nog één keer knuffelt stik ik de moord". Ik hoop niet dat het rotgevoel bij afscheid nemen erger wordt. Stel je voor dat je de gasten huilend staat uit te zwaaien na een vakantieweek...

De conclusie is dus dat de overgang zich bij mij heeft ingezet en sommige televisiemomenten en liedjes roepen, zonder dat ik er controle over he,b het limonadegazeuseprikkel-gevoel op ……. Het moet dan maar. 

Vergis u niet: verwar het rotgevoel bij het afscheid niet met heimwee naar Nederland. Ik weet niet of ik in Nederland nog oud zou willen worden. Niet dat Nederland een verkeerd land is. Integendeel.  Ik denk dat het één van de beste landen is om in te wonen … (Op deze zomer na dan...)

Oké er zijn zaken die er spelen die ik niet meer vertrouw . Misschien is alles inmiddels zo goed geregeld dat politiek daarom allerlei andere zaken moet verzinnen. 

Neem alleen maar het ouder worden. Dat gaat natuurlijk geld kosten, verzorging, medicijnen en incontinentiemateriaal en dat hakt er in. Maar het zal me niet verbazen als de één of andere politicus een “kontvoddentaks “ voor ouderen in wil voeren.  Best kans dat de verzorgingshuizen de “haatpaleizen” van de toekomst worden want daar moet straks veel geld naar toe.

Geen nood heb je zin om het allemaal even te ontvluchten Kom je toch lekker naar Portugal.

Als je geluk hebt is het weer tot in November nog goed .

De natuur is hier voorlopig nog mooi groen.

Het eten en drinken goed te doen.

Ik moet stoppen met de opsomming want anders lijkt het op een kwijlliedje en voor je het weet zit ik hier te janken...

Groet uit het zonnige Portugal.

Pruimenoogst

Mij betrappen op het eten van fruit zal men niet gauw doen. Oké kersen en druiven. Ik noem ze gemakshalve “snelfruit”...  Zodra het wat meer moeite kost en ik moet gaan schillen of pellen, haak ik meestal af. Moeite overtreft hier voor mij de smaak.

Maar zoals eerder vermeld ben ik verguld met diverse fruitbomen die, in tegenstelling tot het vorig seizoen, nu goed gedijen. De eerste fruitsoorten die aan oogsten toe zijn, zijn de Pruim en de Perzik. De perzik is pas dit seizoen geplant en de opbrengst was drie stuks. De pruimenbomen waren overladen..! Nu wilde ik de pruim nog wel classificeren als “snelfruit”, maar daar kwam ik even van terug.... 

Allereerst de oogst van de pruimenbomen ! 

ik ben nog niet zo goed geoutilleerd dat ik even een net of een pruimenladder tot mijn beschikking heb. Daarbij komt: “de pruim” dient met de hand geplukt te worden. Op het moment dat ik onder de boom sta hangen er grote trossen pruimen boven mijn hoofd. Zodra ik in de boom geklommen ben besluiten de pruimen waar ik makkelijk bij zou kunnen, spontaan zich zelf te plukken en laten zich in groten getale naar beneden vallen en net daar waar ik niet bij kan.., die blijven natuurlijk hangen... "Dat is toch mooi", zou je denken. "Alles wat naar beneden valt moet je niet meer plukken"... 

Maar, ik woon in de bergen…….. 

En de .pruimenboom “woont “ook in de bergen. 

Dus de pruimen liggen overal. Hun verspreidingsgebied is groot. 

Een Portugese pruim valt verder van de boom dan de appel in Nederland...

Ten tweede:  Wat te doen met zoveel pruimen?

De oogst was in mijn ogen gigantisch. Kilo’s en kilo’s pruimen... 

Allereerst was de pluk veel werk maar nu moest ik de pruimen gaan verwerken. Aldus begon ik aan het koken van Jam, Gelei, kruimeltaart, siroop, chutneys enz. En dat koste mij ook nog kilo’s suiker, bloem enz. Dagenlang rook je de zoete, weeïge lucht van pruimen. Ik kan wel zeggen de pruimen komen m'n neus uit, maar dat is niet waar. Ik was even vergeten welke uitwerking de pruim heeft op het consumeren ervan... De pruim zou zijn status van “snelfruit” waarmaken en dat heb ik geweten. Ze waren niet te stoppen... 

Zoals ik al zei, ze komen niet uit mijn neus, maar zoeken de snelste weg door mijn darmen! Mijn toiletbezoeken waren bijna net zo gigantisch als de pluk . 

Ik moet een redmiddel bedenken. Men beweerd dat nog niet hellemaal rijpe bananen een stoppende werking hebben. Ik ga het proberen. Mocht het middel (de banaan) niet het bevredigend resultaat hebben dan stop ik hem daar waar er gestopt moet worden..!

Beste vrienden tot de volgende oogst.

Groet Ferrie