Energie

Boodschappen.., dat was het doel voor die ochtend, maar het zou anders lopen... 

Monter en fris begaf ik me op weg, maar voordat ik ons steegje uit was, werd ik staande gehouden door twee mannen. Nou ja mannen... De één kwam net boven mijn auto uit en de ander net boven de deur van de auto. Onmiskenbaar waren het `mannen` van de EDP (Portugese energie maatschappij ). Hun uniform verraadde dat. Gelijk viel een naam voor deze twee heren bij me in..: Punt ! en Komma! Soms heb je dat.

Punt (de grootste) had een clipboard in zijn hand en vroeg of ik de Heer Westphaal was. Toen ik dat bevestigde vinkte hij dat af. Komma had een klein gereedschapskoffertje in zijn hand, wat meer een beautycase leek.. De heren hadden werk te verrichten, gaven ze me te verstaan, in en rond het huis. Of ik nog even mee kon lopen. Benieuwd wat dat werk dan wel inhield ging ik mee terug naar huis.

 U moet weten dat de kwestie van het meter opnemen in Portugal een eitje is. Het ding hangt achter een raampje in de gevel van het huis. En inderdaad,  Punt noteerde ijverig de cijfertjes die opgelezen werden door collega Komma, die er voor op zijn tenen moest staan... Ik persoonlijk zou de taken hebben omgedraaid. 

Na het opnemen van de stand gaf Punt me voorzichtig te verstaan dat de stroom er af ging. "Natuurlijk man, veilig werken", zei ik nog, maar ik had het verkeerd begrepen. De stroom zou permanent afgesloten worden. 

Wat gaan we nou beleven! 

"Waar is dat goed voor",  vroeg ik. Er zou niet betaald zijn was het argument... Dan zaten ze er toch even naast want dat gaat automatisch via de bank! Ik vloog naar binnen om de bewijzen. Het bankboekje wat je hier krijgt uitgereikt bij het openen van een rekening laat duidelijk zien wanneer de betalingen hebben plaats gevonden. Oké van de laatste maand niet want dat boekje moet bij een bezoek aan de bank worden bij gewerkt. Dat neemt niet weg dat de vorige betalingen er wel degelijk in staan! "Ik betaal via de bank automatisch", riep ik nog een keer "en je blijft van die meter af!" Ik ging demonstratief voor de meter staan (was toch twee keer zo groot als hun...) Punt raadde me aan toch maar eens bij het EDP agentschap te vragen wat er mis was gegaan... "Best... en nou weg wezen jullie!" Zonder stroom, geloof ik....  

Ze dropen af en ik begaf me eerst eens naar de bank. Die verwezen me inderdaad naar het EDP agentschap.  Het was misschien toch slim om het laatste bedrag maar manueel te betalen, er was misschien ergens iets mis gegaan. Op het agentschap vertelde ik het verhaal wat me overkomen was. De man in kwestie was niet onder de indruk en ik kreeg het gevoel dat het hier wel eens vaker mis ging. Als ik nu maar de rekening betaal, dan komt het wel goed, was zijn overtuiging. Ja me dunkt..! Dat schiet lekker op! Moet ik hier zelf komen betalen terwijl de bank of jullie in gebreken zijn gebleven ..! 25 kilometer benzine verreden en de tijd en stres …Bedankt hoor..!

Thuisgekomen na dit debacle werd ik weer wat rustiger….. Veel rustiger... Het leek wel of het hele huis meewerkte aan die rust….. Geen geluid.  Geen muziek... Het was tè rustig en zelfs stil…….

En dat kwam omdat ze potverdorie de stroom hadden afgesloten! Die Punt en Komma zijn na mijn vertrek natuurlijk teruggekomen en hebben de elektriciteit afgesloten! Als ik die gasten tegenkom zullen ze nooit meer in een zin voorkomen..!

Wat nu? Bellen kan niet. Emailen ook niet... Dan moet ik maar bij de buren bellen. "Nee, voor vandaag gaat dat niet meer lukken", zeiden de mannen van de EDP.  Wat !!  En hoe moet dat dan met de diepvries en moet ik vanavond in het donker zitten?  Geen TV geen Radio geen computer?  Koffie met de hand zetten geen magnetron..? "En wanneer komen jullie dan wel?", was mijn vraag. 

Maar ik had het antwoord kunnen weten ………

MORGEN

Oké dan morgen maar. Die vriezer hield dat wel uit. Die lag gelukkig goed vol, dus het één hield het ander koud.  En de nacht is nog altijd iets anders dan overdag met 30 graden. De volgende morgen na een avond vroeg naar bed, verwachte ik Punt en Komma al rond negen uur, maar dat moest ik al gauw bijstellen... Ach, tenslotte waren ze hier gisteren ook rond tienen.  Maar ook rond tienen geen leestekens te bekennen. 

Ik ga toch nog maar eens bellen…. 

"Stroom aansluiten", zegt u, dat kon... "Waar moeten we zijn?", vroeg de man aan de telefoon. Ja hallo, dat weten jullie toch... "gisteren hebben jullie mijn stroom afgesloten en vandaag zal het weer aangesloten worden". 

Dat kon niet want na het afsluiten van de stroom word ook het contract met de EDP afgesloten. Dus moet ik een nieuw contract opmaken en daarvoor moest ik op het agentschap zijn ……. 25 kilometer rijden!. 

Op het agentschap was lichte verbazing:  "heeft u een nieuw contract nodig?", vroeg de man.  "Dan zijn ze op het hoofdkantoor snel geweest". Oké het nieuwe contract werd opgemaakt...

Ik vroeg wanneer ik nu stroom kon krijgen in verband met het nieuwe contract……………

MORGEN natuurlijk... Ik had geen zin meer om er kwaad om te worden. Ik had even geen ”energie"...!!!

En inderdaad de volgende morgen om negen uur stonden twee man voor de deur. Twee ontzettend grote Portugezen. Één met een clipbord en de ander met een grote gereedschapkist..! Ze kwamen een nieuwe meter plaatsen.., een digitale...

  

"Je denkt toch niet dat we hier achterlopen"......!

Groet Ferrie

"Krak!"

Sommige dingen die in het buitenland gebeuren brengen eerder een paniekgevoel teweeg dan in Nederland. Het paniekgevoel begon bij het ontbijt tijdens het nuttigen van een wat ouder broodje met hazelnootpasta.

‘Krak’ zei mijn gebit !? Ja ik heb nog een ouderwetse prothese die in dit digitale tijdperk mijn oorspronkelijke bovengebit vervangt. Nee, het was geen eigen keuze, maar het gevolg van overmatig medicijngebruik tegen acne, wat mijn toenmalig gebit verwoeste... Nu was het hebben van acne geen pretje en het liet bij mij ernstige sporen na in het gezicht. Er zijn dan nog altijd mensen en vooral kinderen die een verklaring willen hebben voor al die littekens. De vraag van de kinderen is goed te pareren. Ik vertrouw hun altijd toe dat ik per ongelijk door een schot hagel ben getroffen uit een geweer van de jager, die het gemunt had op kinderen die lastige vragen stelden. Volwassenen geef ik geen antwoord meer. 

Natuurlijk heb ik er onder geleden; acne en dan nog tandverlies is geen sinecure voor een jongeman die van zichzelf al geen schoonheid is... Mijn moeder kwam dan ook met de troostende woorden “schoonheid zit van binnen”. Wat ik dan ook weer overcompenseerde..: Men trof mij regelmatig aan met een vinger in het oor of de neus, om toch vooral maar schoon van binnen te blijven... Nee dat is een lekker zicht een neuspeuterende tandeloze puistenkop...

Voor de rest best een leuke jeugd gehad.

Maar nu... De breuk in mijn bovengebit moest gerepareerd worden en dat in Portugal! Ik zag de bui al hangen: gebit dagen kwijt en met een mummelbekje mijn gasten tegemoet treden... 

Ik heb ook mijn trots! 

Na het opzoeken van een tandheelkundiglaboratorium (woordwaarde 26), twintig kilometer buiten mijn dorp, kon ik mij vervoegen bij de tandheelkundigmedewerker. Het was een jonge man en een knappe ook, waar menig vrouw wel een tandje voor zou willen missen... Gelukkig sprak hij Engels; mijn Portugees is niet toerijkend om dit akkefietje te bespreken. Hij begreep snel wat het probleem was maar begon verkeerd…

Hij vroeg naar mijn gsm nummer... Ik dacht O nee hé, dit gaat dagen duren... Ik gaf hem te verstaan dat ik op doorreis was en de volgende dag in Holland verwacht werd. Hij bestudeerde de breuk nogmaals en vroeg of ik over een uurtje of zo terug kon komen. Pffff ik had het gevoel dat ik ontsnapt was aan een tandeloze week 

Oké een uurtje daar kon ik mee leven ik zal in tussen wel wat boodschappen gaan doen. Het enige waar ik rekening mee moest houden was een winkel uitkiezen waar ik niet te veel moest praten. De “Intermercado” is zo’n winkel. Je pakt je boodschappen en betaalt met een pasje. Simpel en de communicatie is in de regel nihil in dat soort winkels. En dat was wat ik ook verwachte. Maar natuurlijk, aan verwachtingspatronen word in Portugal niet meegedaan. Het toeval wilde dan ook dat ik er enkele bekenden tegenkwam die je uitgebreid begroeten en willen weten hoe het met je gaat. Bij de kassa gekomen werd gevraagd of ik een bonuskaart had of het vlees apart verpakt moest worden; of ik voor de rest van de boodschappen een plastictasje wilde kopen; of ik met contant geld of een pasje wilde betalen enz.

Opeens werd ik me ervan bewust dat, nadat ik allerlei van die gesprekjes had gevoerd, er niemand had gevraagd: “wat zeg je “, wat normaal bij schering en inslag gebeurt... Ik had kwijlend en slissend iedereen goed te woord gestaan en iedereen had het verstaan!!

Portugees is echt geen gemakkelijke taal om te leren en zeker niet om de taal uit te spreken. Ik probeer wat Portugees te leren (als ik me er de tijd voor gun) en op de uitspraak moet altijd veel geoefend worden.

Bij het oefenen ligt vanaf nu mijn gerepareerde bovengebit op tafel...

Groet, Ferrie

Emotie...

Het wegbrengen van mijn meisje viel me dit keer zwaarder dan anders. 

Ze reist per trein vanaf Pombal naar Porto om daar het vliegtuig naar Maastricht nemen. Daarna wordt ze opgepikt door één van mijn zonen om haar terug naar Zeeuws-Vlaanderen te brengen, waar ze maandag de arbeid zal hervatten. Dat ze weer moet werken valt me niet zwaar. Er moet toch iemand het geld verdienen. 

Ik heb haar weggebracht naar het station van Pombal,  wat één uur reizen behelst. Meestal eten en drinken we in Pombal nog iets als soort van afscheid. Dit keer moest ik nog wat boodschappen doen en er bleef geen tijd over om nog een behoorlijk afscheid te nemen. We moesten behoorlijk doorlopen om de trein te halen en natuurlijk besluit de hond dan om nog even rustig zijn behoefte te doen. Een stippellijn van hondenpoep achterlatend trok ik hem mee richting station. We waren maar net op tijd.

Ik merk dat hoe ouder ik word, er emotioneel iets in mij verandert. Ik krijg tegenwoordig bij het afscheid nemen zo’n ” limonadegazeuse” prikkelend gevoel in de neus en tranen dringen zich op. Ik kan het niet helpen. 

Het terug naar huis rijden heb ik niet echt bewust meegemaakt. De autoradio gaat op vol volume en bij elk kwijlliedje die ik vroeger vervloekte komt dat limonadegazeuse-gevoel ook weer terug. De hond kijkt me dan aan met een blik in de ogen van: "als je me nog één keer knuffelt stik ik de moord". Ik hoop niet dat het rotgevoel bij afscheid nemen erger wordt. Stel je voor dat je de gasten huilend staat uit te zwaaien na een vakantieweek...

De conclusie is dus dat de overgang zich bij mij heeft ingezet en sommige televisiemomenten en liedjes roepen, zonder dat ik er controle over he,b het limonadegazeuseprikkel-gevoel op ……. Het moet dan maar. 

Vergis u niet: verwar het rotgevoel bij het afscheid niet met heimwee naar Nederland. Ik weet niet of ik in Nederland nog oud zou willen worden. Niet dat Nederland een verkeerd land is. Integendeel.  Ik denk dat het één van de beste landen is om in te wonen … (Op deze zomer na dan...)

Oké er zijn zaken die er spelen die ik niet meer vertrouw . Misschien is alles inmiddels zo goed geregeld dat politiek daarom allerlei andere zaken moet verzinnen. 

Neem alleen maar het ouder worden. Dat gaat natuurlijk geld kosten, verzorging, medicijnen en incontinentiemateriaal en dat hakt er in. Maar het zal me niet verbazen als de één of andere politicus een “kontvoddentaks “ voor ouderen in wil voeren.  Best kans dat de verzorgingshuizen de “haatpaleizen” van de toekomst worden want daar moet straks veel geld naar toe.

Geen nood heb je zin om het allemaal even te ontvluchten Kom je toch lekker naar Portugal.

Als je geluk hebt is het weer tot in November nog goed .

De natuur is hier voorlopig nog mooi groen.

Het eten en drinken goed te doen.

Ik moet stoppen met de opsomming want anders lijkt het op een kwijlliedje en voor je het weet zit ik hier te janken...

Groet uit het zonnige Portugal.

Pruimenoogst

Mij betrappen op het eten van fruit zal men niet gauw doen. Oké kersen en druiven. Ik noem ze gemakshalve “snelfruit”...  Zodra het wat meer moeite kost en ik moet gaan schillen of pellen, haak ik meestal af. Moeite overtreft hier voor mij de smaak.

Maar zoals eerder vermeld ben ik verguld met diverse fruitbomen die, in tegenstelling tot het vorig seizoen, nu goed gedijen. De eerste fruitsoorten die aan oogsten toe zijn, zijn de Pruim en de Perzik. De perzik is pas dit seizoen geplant en de opbrengst was drie stuks. De pruimenbomen waren overladen..! Nu wilde ik de pruim nog wel classificeren als “snelfruit”, maar daar kwam ik even van terug.... 

Allereerst de oogst van de pruimenbomen ! 

ik ben nog niet zo goed geoutilleerd dat ik even een net of een pruimenladder tot mijn beschikking heb. Daarbij komt: “de pruim” dient met de hand geplukt te worden. Op het moment dat ik onder de boom sta hangen er grote trossen pruimen boven mijn hoofd. Zodra ik in de boom geklommen ben besluiten de pruimen waar ik makkelijk bij zou kunnen, spontaan zich zelf te plukken en laten zich in groten getale naar beneden vallen en net daar waar ik niet bij kan.., die blijven natuurlijk hangen... "Dat is toch mooi", zou je denken. "Alles wat naar beneden valt moet je niet meer plukken"... 

Maar, ik woon in de bergen…….. 

En de .pruimenboom “woont “ook in de bergen. 

Dus de pruimen liggen overal. Hun verspreidingsgebied is groot. 

Een Portugese pruim valt verder van de boom dan de appel in Nederland...

Ten tweede:  Wat te doen met zoveel pruimen?

De oogst was in mijn ogen gigantisch. Kilo’s en kilo’s pruimen... 

Allereerst was de pluk veel werk maar nu moest ik de pruimen gaan verwerken. Aldus begon ik aan het koken van Jam, Gelei, kruimeltaart, siroop, chutneys enz. En dat koste mij ook nog kilo’s suiker, bloem enz. Dagenlang rook je de zoete, weeïge lucht van pruimen. Ik kan wel zeggen de pruimen komen m'n neus uit, maar dat is niet waar. Ik was even vergeten welke uitwerking de pruim heeft op het consumeren ervan... De pruim zou zijn status van “snelfruit” waarmaken en dat heb ik geweten. Ze waren niet te stoppen... 

Zoals ik al zei, ze komen niet uit mijn neus, maar zoeken de snelste weg door mijn darmen! Mijn toiletbezoeken waren bijna net zo gigantisch als de pluk . 

Ik moet een redmiddel bedenken. Men beweerd dat nog niet hellemaal rijpe bananen een stoppende werking hebben. Ik ga het proberen. Mocht het middel (de banaan) niet het bevredigend resultaat hebben dan stop ik hem daar waar er gestopt moet worden..!

Beste vrienden tot de volgende oogst.

Groet Ferrie

Sarnadas Happy Feeling

Soms gebeurt het gewoon…. 

Een gevoel of een geur die voorbij komt uit de periode van je jeugd. 

Nu heb ik mijn jeugd niet in Portugal doorgebracht maar toch overkomt me dat gevoel hier vaker dan vroeger in Nederland. Alleen al de smaken van bijvoorbeeld kip, diverse groentes en fruit doen me weer aan vroeger denken.

Je kent het wel dat sommige dingen op vakantie beter smaken dan wanneer je ze thuis weer eens klaarmaakt. Of die fles wijn, waarvan je er een paar mee naar huis neemt om je vakantiegevoel nog even te verlengen en er dan achter komt dat die wijn thuis toch niet zo geweldig is. 

Dan heb ik hier toch het idee, dat sinds ik in Portugal woon die” vakantiesmaken” blijvend zijn. Dat is toch een leuke opsteker gezien het feit dat ik eten en drinken wel een heel prettig tijdverdrijf vind en waarschijnlijk velen met mij... 

Ik wil jullie graag uitnodigen om het hier te komen beleven en te proeven. Maar als jullie dan weer naar huis gaan na je vakantie, beloof dan om van hier niets mee te nemen. 

Op mijn eigen ingelegde olijven na natuurlijk... 

Het geheim van die goede smaken heeft natuurlijk iets met de zon te maken en het feit dat hier nog veel kleinschalig met veel zorg en zonder toevoegingen verbouwd wordt. Fruit zoals kersen en aardbeien worden vaak aangeboden middels een stalletje kraampje of een tafel langs de weg.

Plaatselijke boertjes of hun vrouwen bemensen zo’n kraampje in de zon (en dus vaak onder een parasol).  Heel idyllisch, maar met gevaar voor eigen leven, want  door voorbij razende chauffeurs er wordt vaak op het laatste moment besloten om een kilootje vruchten te kopen, met voorspelbare gevolgen, zoals in de berm vliegen of het achterop komende verkeer op hun reactievermogen te testen... 

De Portugese fruithandelaar is niet de enige die langs de openbare weg die zijn waren aanbied. Er bevinden zich langs de wegen ook vrouwen zonder kraam. Vaak in de buurt van weelderig groene bermen en bossen. Deze vrouwen bieden andere vruchten aan... 

Een kraam hebben ze niet nodig. 

Jouw auto wordt, als je gebruik maakt van hun diensten, de verkoopplek. 

Het is niet direct dat er bij mij nu de geuren en gevoel van vroeger voorbij komen, maar het blijft een feit dat fruit uitermate gezond is voor de mens...

Ik kies langs de weg toch maar voor (h)eerlijk en onbespoten !!

Groet Ferrie

Roken in Portugal

Het is bekend bij al mijn vrienden, kennissen en familie.. 

Ik rook en dat al vele jaren. Ben ook niet het plan om op korte termijn te stoppen. Het getuigt natuurlijk van karakter dat ik altijd ben blijven roken, ondanks de gevaren die er aan kleven en de prijs die ik er voor betaal. Ferrie en zijn zware shag zijn vrienden voor het leven en met een vriend als deze heb ik dus geen vijanden nodig... 

Nu ik hier woon is het niet gemakkelijk om de voorraad (van Nelle) op peil te houden . ik probeer dan ook de mensen die mij bezoeken te bewegen het rooksel van dat speciale merk mee te brengen, want dat verkopen ze niet in Portugal. Soms haalt mijn voorraad het niet en koop ik het plaatselijke “apenhaar“ (Utah). Er staat een afbeelding van een indiaan op de verpakking, dus die is voor echte mannen... Vergeet het maar. Als ik daar mijn vredespijp mee vul denk ik er haast over om te stoppen..! 

Als de nood hoog is is de redding nabij. Een oude kennis die in Portugal van zijn pensioen wil gaan genieten vereerde mij met een bezoekje. Een man die zeventien jaar lang Portugal doorkruiste om zijn uiteindelijke stekje vijftig kilometer van onze B&B te vinden en er zich voor het leven te vestigen. Een èchte man ontdekte ik, want hij rookt zware shag en nog mijn merk ook! Ik wilde gelijk het verlies van "mijn“ van Nelle en dat we in de toekomst op het indianenapenhaar aangewezen zijn, met hem delen . 

Hij vertelde me doodleuk dat hij zijn tabak in Portugals grootste studentenstad Coimbra kocht. Ik kon mijn oren niet geloven. Op één uur rijden mijn favoriete tabak. Dat moest ik zien èn geloven we maakte een afspraak om bij gelegenheid eens naar de grote stad te rijden, waar hij me aldaar de tabakswinkel zou tonen. 

 En zo geschiedde. Ik voelde me een junk op weg naar een koffieshop om te scoren. De desbetreffende zaak leek niet op een tabakszaak maar meer op een kantoorboekhandel. Ik vroeg de verkoopster om van Nelle tabak en waarlijk ze toonde mij een pakje die iets verschilde van in Holland omdat er een extra cellofaan omheen zat. Wat chic zeg!

“ Doe mij maar vijf pakjes “ sprak ik mijn beste Portugees... “ Doe mij maar vierendertig euro “ sprak zij in haar beste Portugees..! 

Met het horen van die prijs denk ik dat roken minder gevaarlijk voor een hartaanval is. Ik overweeg bijna om te stoppen. Maar zo slap ben ik nou ook weer niet... 

Groet Ferrie

En niet-rokers: ..hou vol!

Heen en weer geslingerd

De reden om me te vestigen in een Zuid Europees land en daar een B&B te starten wordt ingegeven door een aantal factoren: goed weer, avontuur, romantiek, lekker eten en drinken en de regie over je eigen arbeid.

Het ontsnappen aan een stressvol bestaan in Nederland kan ook de wijzer doen uitslaan op de “ik-vertrek-meter”...

Natuurlijk heb ik me er een voorstelling gemaakt voor ik vertrok en rekende ik op mijn gezond verstand en een beetje geluk. Nu ik hier een aantal maanden woon en werk…… Werk? (Ja, dat leest u goed). 

In Nederland moest ik me concentreren op één job . De werkzaamheden die ik hier verricht zijn daartegenover zeer divers. Zoals daar zijn:  Huisman, veldarbeider, monteur, kok, gastheer, schoonmaker, bouwvakker, schilder, taalstudent enz. 

En zoals ik al verwacht had dat bevalt best.

De landstreek Midden Portugal is geweldig maar er zijn ook zaken die ik niet verwacht- of aan gedacht had. Niet allemaal even schokkend, alleen wel een overpeinzing of beschouwing waard. 

Zo ging ik b.v. er van uit dat het altijd goed weer was... 

Oké het zal wel eens regenen, maar.., donder en bliksem, àls het hier eens onweert, dan heb ik het idee dat de hele wereld vergaat. Bij nood- en onweer komt het nog al eens voor dat de stroom uitvalt en dan natuurlijk net wanneer ik een liefdesbetuiging aan mijn vrouw (die nog in Nederland is ) aan het emailen ben. Het gaat soms zo te keer dat ik maar beter alvast aan een overlijdensbericht begin...

Dan is er soms de twijfel in welke tijd ik nou eigenlijk leef...

Veel verkeer in mijn omgeving is er niet. Het verkeer wat er is is zeer gevarieerd. Overreden worden door een bromfiets zal niet gauw gebeuren. Er rijden hier nog veel brommers uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw en die zoveel herrie maken dat je ze een berg eerder al hoort naderen.

Daarentegen moet je blijven opletten, omdat je zo'n nieuwe hybride 4weeldrive auto, maar ook een ezelkar nu eenmaal niet hoort aankomen.

Het land kan ofwel bewerkt worden door een “Newholland” landbouwmachine, of, (en wat je hier vaker ziet) dat de boer zijn vrouw voor de ploeg spant. (Waarschijnlijk om de ezel te sparen voor de eindedag conversatie).
Modern en ouderwets hebben hier een verbond gesloten om samen langzaam aan de toekomst te wennen...

Hetzelfde geld voor de ambtenarij.

Men gebruikt wel computers maar de back-up blijft een formulier wat je zelf aan het loket moet invullen met hulp van een formulier dat omschrijft hoe je een ander formulier moet invullen en allemaal liefst in drievoud (wat bij mij al gauw in driefout resulteert). Mocht je dan nog wat willen vragen zonder formulier, zorg dan voor een respectvolle benadering alsof de ambtenaar in kwestie over jouw leven of dood beschikt. Het vreemde daarentegen is dat als je die ambtenaar dan in privé tegenkomt in een cafeetje of iets dergelijks, hij je benadert als ware je een verloren vriend en er dan op staat hij dat je iets van hem drinkt.

Het geeft niet… het is (www.)natuurlijkportugal(.nl) en ik raak er heus wel aan gewend.

En nu heb ik zin in koffie. 

Alleen.., zal ik nou koffie met de hand zetten of het koffiezetapparaat gebruiken? (als het niet onweert), het licht in de keuken aansteken of de kaarsen?, deze blog e-mailen of een brief schrijven?, stofzuigen of vegen?, water bij de pomp halen of uit de kraan?, met de auto of de ezel? 

Ik voel me een beetje door de tijd heen en weer geslingerd...