Sarnadas Happy Feeling

Soms gebeurt het gewoon…. 

Een gevoel of een geur die voorbij komt uit de periode van je jeugd. 

Nu heb ik mijn jeugd niet in Portugal doorgebracht maar toch overkomt me dat gevoel hier vaker dan vroeger in Nederland. Alleen al de smaken van bijvoorbeeld kip, diverse groentes en fruit doen me weer aan vroeger denken.

Je kent het wel dat sommige dingen op vakantie beter smaken dan wanneer je ze thuis weer eens klaarmaakt. Of die fles wijn, waarvan je er een paar mee naar huis neemt om je vakantiegevoel nog even te verlengen en er dan achter komt dat die wijn thuis toch niet zo geweldig is. 

Dan heb ik hier toch het idee, dat sinds ik in Portugal woon die” vakantiesmaken” blijvend zijn. Dat is toch een leuke opsteker gezien het feit dat ik eten en drinken wel een heel prettig tijdverdrijf vind en waarschijnlijk velen met mij... 

Ik wil jullie graag uitnodigen om het hier te komen beleven en te proeven. Maar als jullie dan weer naar huis gaan na je vakantie, beloof dan om van hier niets mee te nemen. 

Op mijn eigen ingelegde olijven na natuurlijk... 

Het geheim van die goede smaken heeft natuurlijk iets met de zon te maken en het feit dat hier nog veel kleinschalig met veel zorg en zonder toevoegingen verbouwd wordt. Fruit zoals kersen en aardbeien worden vaak aangeboden middels een stalletje kraampje of een tafel langs de weg.

Plaatselijke boertjes of hun vrouwen bemensen zo’n kraampje in de zon (en dus vaak onder een parasol).  Heel idyllisch, maar met gevaar voor eigen leven, want  door voorbij razende chauffeurs er wordt vaak op het laatste moment besloten om een kilootje vruchten te kopen, met voorspelbare gevolgen, zoals in de berm vliegen of het achterop komende verkeer op hun reactievermogen te testen... 

De Portugese fruithandelaar is niet de enige die langs de openbare weg die zijn waren aanbied. Er bevinden zich langs de wegen ook vrouwen zonder kraam. Vaak in de buurt van weelderig groene bermen en bossen. Deze vrouwen bieden andere vruchten aan... 

Een kraam hebben ze niet nodig. 

Jouw auto wordt, als je gebruik maakt van hun diensten, de verkoopplek. 

Het is niet direct dat er bij mij nu de geuren en gevoel van vroeger voorbij komen, maar het blijft een feit dat fruit uitermate gezond is voor de mens...

Ik kies langs de weg toch maar voor (h)eerlijk en onbespoten !!

Groet Ferrie

Roken in Portugal

Het is bekend bij al mijn vrienden, kennissen en familie.. 

Ik rook en dat al vele jaren. Ben ook niet het plan om op korte termijn te stoppen. Het getuigt natuurlijk van karakter dat ik altijd ben blijven roken, ondanks de gevaren die er aan kleven en de prijs die ik er voor betaal. Ferrie en zijn zware shag zijn vrienden voor het leven en met een vriend als deze heb ik dus geen vijanden nodig... 

Nu ik hier woon is het niet gemakkelijk om de voorraad (van Nelle) op peil te houden . ik probeer dan ook de mensen die mij bezoeken te bewegen het rooksel van dat speciale merk mee te brengen, want dat verkopen ze niet in Portugal. Soms haalt mijn voorraad het niet en koop ik het plaatselijke “apenhaar“ (Utah). Er staat een afbeelding van een indiaan op de verpakking, dus die is voor echte mannen... Vergeet het maar. Als ik daar mijn vredespijp mee vul denk ik er haast over om te stoppen..! 

Als de nood hoog is is de redding nabij. Een oude kennis die in Portugal van zijn pensioen wil gaan genieten vereerde mij met een bezoekje. Een man die zeventien jaar lang Portugal doorkruiste om zijn uiteindelijke stekje vijftig kilometer van onze B&B te vinden en er zich voor het leven te vestigen. Een èchte man ontdekte ik, want hij rookt zware shag en nog mijn merk ook! Ik wilde gelijk het verlies van "mijn“ van Nelle en dat we in de toekomst op het indianenapenhaar aangewezen zijn, met hem delen . 

Hij vertelde me doodleuk dat hij zijn tabak in Portugals grootste studentenstad Coimbra kocht. Ik kon mijn oren niet geloven. Op één uur rijden mijn favoriete tabak. Dat moest ik zien èn geloven we maakte een afspraak om bij gelegenheid eens naar de grote stad te rijden, waar hij me aldaar de tabakswinkel zou tonen. 

 En zo geschiedde. Ik voelde me een junk op weg naar een koffieshop om te scoren. De desbetreffende zaak leek niet op een tabakszaak maar meer op een kantoorboekhandel. Ik vroeg de verkoopster om van Nelle tabak en waarlijk ze toonde mij een pakje die iets verschilde van in Holland omdat er een extra cellofaan omheen zat. Wat chic zeg!

“ Doe mij maar vijf pakjes “ sprak ik mijn beste Portugees... “ Doe mij maar vierendertig euro “ sprak zij in haar beste Portugees..! 

Met het horen van die prijs denk ik dat roken minder gevaarlijk voor een hartaanval is. Ik overweeg bijna om te stoppen. Maar zo slap ben ik nou ook weer niet... 

Groet Ferrie

En niet-rokers: ..hou vol!

Heen en weer geslingerd

De reden om me te vestigen in een Zuid Europees land en daar een B&B te starten wordt ingegeven door een aantal factoren: goed weer, avontuur, romantiek, lekker eten en drinken en de regie over je eigen arbeid.

Het ontsnappen aan een stressvol bestaan in Nederland kan ook de wijzer doen uitslaan op de “ik-vertrek-meter”...

Natuurlijk heb ik me er een voorstelling gemaakt voor ik vertrok en rekende ik op mijn gezond verstand en een beetje geluk. Nu ik hier een aantal maanden woon en werk…… Werk? (Ja, dat leest u goed). 

In Nederland moest ik me concentreren op één job . De werkzaamheden die ik hier verricht zijn daartegenover zeer divers. Zoals daar zijn:  Huisman, veldarbeider, monteur, kok, gastheer, schoonmaker, bouwvakker, schilder, taalstudent enz. 

En zoals ik al verwacht had dat bevalt best.

De landstreek Midden Portugal is geweldig maar er zijn ook zaken die ik niet verwacht- of aan gedacht had. Niet allemaal even schokkend, alleen wel een overpeinzing of beschouwing waard. 

Zo ging ik b.v. er van uit dat het altijd goed weer was... 

Oké het zal wel eens regenen, maar.., donder en bliksem, àls het hier eens onweert, dan heb ik het idee dat de hele wereld vergaat. Bij nood- en onweer komt het nog al eens voor dat de stroom uitvalt en dan natuurlijk net wanneer ik een liefdesbetuiging aan mijn vrouw (die nog in Nederland is ) aan het emailen ben. Het gaat soms zo te keer dat ik maar beter alvast aan een overlijdensbericht begin...

Dan is er soms de twijfel in welke tijd ik nou eigenlijk leef...

Veel verkeer in mijn omgeving is er niet. Het verkeer wat er is is zeer gevarieerd. Overreden worden door een bromfiets zal niet gauw gebeuren. Er rijden hier nog veel brommers uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw en die zoveel herrie maken dat je ze een berg eerder al hoort naderen.

Daarentegen moet je blijven opletten, omdat je zo'n nieuwe hybride 4weeldrive auto, maar ook een ezelkar nu eenmaal niet hoort aankomen.

Het land kan ofwel bewerkt worden door een “Newholland” landbouwmachine, of, (en wat je hier vaker ziet) dat de boer zijn vrouw voor de ploeg spant. (Waarschijnlijk om de ezel te sparen voor de eindedag conversatie).
Modern en ouderwets hebben hier een verbond gesloten om samen langzaam aan de toekomst te wennen...

Hetzelfde geld voor de ambtenarij.

Men gebruikt wel computers maar de back-up blijft een formulier wat je zelf aan het loket moet invullen met hulp van een formulier dat omschrijft hoe je een ander formulier moet invullen en allemaal liefst in drievoud (wat bij mij al gauw in driefout resulteert). Mocht je dan nog wat willen vragen zonder formulier, zorg dan voor een respectvolle benadering alsof de ambtenaar in kwestie over jouw leven of dood beschikt. Het vreemde daarentegen is dat als je die ambtenaar dan in privé tegenkomt in een cafeetje of iets dergelijks, hij je benadert als ware je een verloren vriend en er dan op staat hij dat je iets van hem drinkt.

Het geeft niet… het is (www.)natuurlijkportugal(.nl) en ik raak er heus wel aan gewend.

En nu heb ik zin in koffie. 

Alleen.., zal ik nou koffie met de hand zetten of het koffiezetapparaat gebruiken? (als het niet onweert), het licht in de keuken aansteken of de kaarsen?, deze blog e-mailen of een brief schrijven?, stofzuigen of vegen?, water bij de pomp halen of uit de kraan?, met de auto of de ezel? 

Ik voel me een beetje door de tijd heen en weer geslingerd...

Bramenstruiken

Een eigen stuk grond is hier in Portugal nog steeds van groot belang. Men verbouwt er zijn groenten; laat er zijn sinasbomen en olijfbomen op groeien enz. In dit gedeelte van Portugal is een siertuin niet belangrijk. Begrijp het niet verkeerd; we houden wel van bloemen, maar als die bloem uitgebloeid is, moet het wel een peer of een appel worden..!

Nu, bij Casa Ribeira hoort ook een stuk grond met diverse bomen en planten. En om heel eerlijk te zijn zien andere mensen (mijn gasten) gelijk de mogelijkheden. Ik niet….
Ik vind het heerlijk om door de natuur te lopen, maar om zelf hand in die natuur te hebben zie ik minder zitten. Ik heb gewoon geen groene vingers...

Het bewuste stuk grond was trouwens ook behoorlijk verwaarloost (lekker zo laten dacht ik...). Onder invloed van mijn vrouw en gasten werd de druk opgevoerd om er toch eens wat aan te gaan doen. De olijfbomen moesten gesnoeid, de tamme kastanjes waren te groot, er stonden te veel varens en de druivelaar, die het hele stuk grond omzoomt, moest geknipt.

Maar het ergste was: het hele land was bezaait met bramenstruiken... 

Overal waar je keek, bramenstruiken of bramenplanten en bramenstrengetjes die er nog over dachten te gaan groeien. De staat waarin de struiken zich bevonden leek uit een horrorfilm te komen. Ze groeiden door en over elkaar. Ze waren bruin, groen, dik, dun, levend en dood. Er was geen doorkomen aan. Ze grepen je vast, doorboorden je vel, kamden je haar, bedreigden je ogen,e n lieten je uiteindelijk, na jezelf te hebben losgerukt, bloedend gaan...

Voor zoiets als dit heb je geen groene vingers nodig (die worden toch bloedrood of zweren later van je handen), maar stevige handschoenen en een grote schaar! 

Ik heb het nog geprobeerd met een bosmaaier maar die liep elke maal vast. Later met een machete, maar bij iedere slag die ik deed werd ik terug geslagen, tot het bloed langs mijn wangen liep... 

Weken heeft het me gekost (en misschien zelfs een vriend, die me een paar dagen kwam helpen met knippen en verbranden). 

Vijf paar handschoenen heb ik versleten en een pincet!

Maar ze zijn er aan!
Ik heb deze oorlog voorlopig gewonnen.
Ongelooflijk, er kwamen bomen en planten onder vandaan waarvan ik niet eens wist dat ze er stonden. Een vijgenboom, appelbomen, een peer, nog meer olijfbomen, aardbeiplanten en zelfs een mangoboom..! 

Ik hoop dat het dit jaar lekker opbrengt want ik ben gek op peren, appelmoes, vijgenjam, aardbeienjam en olijven.

Ik ben alleen bang dat ik dit jaar mijn potje bramenjam in de winkel zal moeten kopen...

De Kettingzaag

In de wintermaanden Januari en Februari kan het ook in Portugal, met name in de avonduren, behoorlijk koud zijn. Onze woning is dan ook voorzien van een gedegen houtkachel die mij in de avond van de nodige warmte voorziet. Het hout voor de kachel verzaag ik zelf.

Maar, mijn kettingzaag heeft zijn beste tijd gehad en is zo bot als Sinterklaas zijn achterwerk. In overleg met één van mijn beste vrienden komen we tot de conclusie dat het misschien slim is de ketting te laten slijpen. Dat is hier voor een euro of vijf bij de plaatselijke smid waarschijnlijk zo gepiept. De zaag in de kofferbak van de auto en op pad.

Helaas. De smid was afwezig in verband met een trouwerij en dan kan het zijn dat hij er de volgende dag ook niet de aandacht aan schenkt die ik zou willen... Het leek ons daarom een goed plan om maar een nieuwe ketting kopen, zodat ik altijd een reserve ketting in voorraad heb.

Dat betekent vijftig kilometer rijden om in de "Brico" te Pombal een nieuwe ketting aan te schaffen. Nou die hadden er genoeg hoor !! Alleen, wat was de maat van die ketting ook alweer? Ik wist het zeker: 45 centimeter moet die zijn ! Afrekenen die hap.

Bij de auto gekomen is het misschien beter om even te passen. We legde de ketting naast de zaag en zagen al rap dat die te groot was. Verdorie, dat is lastig. Ketting uit het doosje en nu moet ik hem gaan omruilen (en dat alles in het Portugees en een beetje Engels)... Geen probleem! Even een retourbon schrijven; andere ketting pakken; weer naar de kassa. Zo gepiept! Natuurlijk, ik neem een kleinere van 40 centimeter… Die is het!

Weer bij de auto, toch maar even controleren. Bijna overbodig maar toch…

Wel verdorie! Weer te groot, dat kan toch niet... Mijn vriend vraagt of ik een meter bij me heb. Nee die heb ik niet. Wel een vloeitje... Dat is 7 centimeter (als roker weet je dat). Nou even meten met het vloeitje. En wat blijkt..? Het zwaard van de kettingzaag meet ……..45 centimeter !!! Krijg nou wat! Mijn vriend mompelt wat over de omtrek: dat is anders dan de lengte enz... Ik vind het wel best ik ga gewoon die ketting omruilen voor één van 35 centimeter. Die moet goed zijn.

Weer heel het ritueel van het kapotte doosje en retourbon, maar, het was goed. "Neemt u die van 35 centimeter maar".

Eigenlijk overbodig om te passen. Deze is het ….
Toch even checken . G@#$%!!!… Weer niet de goede maat..!

Ik durf nou eigenlijk die winkel niet meer in, maar 20 euro weggooien is ook nog al wat. Ik heb niks aan een verkeerde ketting. Ik was bijna van plan mijn verlies te nemen tot ik me bedacht om maar de domme buitenlander te spelen (en daar moest ik in dit geval niet veel voor doen...). Mijn geld kreeg ik niet terug. Ik kon een tegoedbon krijgen, wat ik zeer fair vond gezien het feit dat ik met mijn acties misschien 60 euro aan tijd had opgeslokt.

Op terugweg maar even een biertje drinken in het naburige dorp Coentral. Het hele café was vol. Zeker 2 dorpelingen en 6 houtvesters en wij tweeën... Stoere mannen die elke dag in de bossen werken, die moeten wel verstand hebben van een kettingzaag... Ik vroeg één van de mannen om eens een kijkje te nemen naar mijn zaag. Of het wel wat was..?

De complete zaag is die middag vervolgens door de club houthakkers ter plekke gerenoveerd en geslepen!!!
Op mijn vraag wat de kosten waren keken ze me meewarig aan en riepen: "Nada"! En toen ik ze wat te drinken aanbood stonden ze er op dat we er eerst één van hun dronken...

I Love Portugal !!!

Donna Maria

Het was de dag dat een oud-collega,  na een paar dagen verblijf, weer terug naar Nederland vertrok. We hebben een paar fijne dagen gehad. Hij stond opeens per verrassing voor de deur. Ik zal zijn naam niet noemen (ieder zijn privacy) en misschien vind Hans dat niet leuk... Na het ontbijt vertrok mijn gast en dat betekent voor mij altijd: beddengoed wassen, badkamer schoonmaken, stofzuigen enz.

Deze dag zal ik niet licht vergeten. Niet alleen is een afscheid nooit leuk, maar het voorval in de loop van deze ochtend maakte het onvergetelijk. Donna Maria, “de moeder” van Sarnadas, ruim tachtig jaar oud; heeft voor onze B&B een lapje grond, waar ze haar groenten en fruit verbouwd. Iedere dag trouw bewerkt ze de grond en verzorgt ze het gewas. Traditioneel in zwart gekleed zoals bijna alle Portugese vrouwen hier op het platteland. Ze doet alles liefst op de ouderwetse manier. Er is een wasmachine, maar ze wast liever op een steen in de rivier. Ze loopt met een stok; geen wandelstok of rollator, maar een lange stok, net zo lang als ze zelf is. Makkelijk om een hond van je af te houden of ander ongedierte. Als ze met je praat doet ze dat met een snelheid die zelfs voor een locale inwoner niet te volgen is.

Die ochtend was ze weer aan het werk in haar groentetuin en ik was druk doende met, zoals eerder vermeld, huishoudelijk werk. Vanaf mijn terras heb ik een prachtig overzicht op haar grond, die meters lager ligt. Ze was in de weer met een trap om de druif te snoeien die haar landje rondom afbakent. Ik ben doende de was op te hangen en af en toe dwaalt mijn blik richting Donna Maria.

Opeens zie ik haar liggen vlak naast de ladder en met haar gezicht naar beneden gericht. In mijn paniek roep ik naar haar, in de hoop dat ze zal zeggen: “grapje”, maar ik zag geen beweging. Ik rende er naar toe met gemengde gevoelens en gedachten. “Die zal geen druiven meer eten... “, was een gedachte en: “wat zou de familie voor dat landje vragen..?”. Ik knielde naast haar en dacht: ik moet haar omdraaien, zo kan ik niet zien of ze nog leeft. Maar aan de andere kant, als ze wat gebroken heeft en ik ga aan dat arme mens sjorren, wat richt ik dan voor schade aan..?
Verdorie Ferrie denk na.. je hebt in het verleden toch BHV gehad. Ik kan me alleen nog iets met een brandblusser herinneren en dit vuurtje moet aan en niet uit, maar weer aan..! Een debrifillator heb ik ook niet.  Ja een acculader maar die geeft maar 12 volt...
Ik vond het wel best ik draaide haar voorzichtig om. Ze maakte een reutelend geluid. Jullie kennen dat wel. Ik vroeg haar tegen beter weten in te blijven liggen. “Ik ga om hulp”, riep ik nog.

Geloof me, bergje op is in dit geval te ver. Ik rende het huis in en belde mijn vriend Nigel, die verderop in het dorp woont, met de opdracht: “ bel de bombeiros!”(Brandweer ambulance enz.)”Donna Maria is niet goed geworden..!“

Ik snelde naar haar terug, gewapend met een deken water en chocolade (misschien was ze wel diabeet). Ze had haar ogen open, maar leek me niet te zien. Ik forceerde haar mond open om te zien of er iets in de weg zat, maar ik nam aan dat als je een keer geeuwt, er nog geen vogel zomaar naar binnen vliegt... Ze reutelde nog wat en ik dacht dat kom niet goed… Plotseling kwam er een vonkje in haar ogen en ze greep me vast en ze begon zachtjes te praten. Ik probeerde haar te laten drinken en wonder boven wonder; ze knapte met de seconde op.

Daar kwamen de vrouwen van het dorp. Een stuk of vijf. Allemaal de handen in de lucht en schreeuwend naar de oude vrouw. ”Wat is er aan de hand!“  Eindelijk dacht ik: aflossing. Maar dat had ik gedroomd. Donna Maria greep me nog steviger vast. Alsof die vrouwen haar eerder kwamen vermoorden dan helpen.
Ik begreep dat één van de vrouwen riep dat de ambulance onderweg was. Nu was de boot aan! Donna Maria begon te schreeuwen “Nou Nou” (Fonetisch geschreven), wat niet meer betekend dan "nee nee".

Langzaam kon ik me losmaken en stiekem kon ik voetje voor voetje ontkomen. De ambulance kwam maar ze weigerde mee te gaan. Er werd een vragenlijst ingevuld door de dokter en alle vrouwen gaven antwoord, behalve Donna Maria. Ik had me strategisch teruggetrokken en kon het hele tafereel vanaf mijn balkon volgen.

Plotseling wees één van de vrouwen naar mij en de mannen van de ambulance wenkten mij naar beneden te komen. O nee, dacht ik, ze gaan me toch niet ondervragen? Ik spreek alleen maar winkelportugees..:  “Ik wil dit en heeft u dat..? “ Ik kreeg van de broeders van de ambulance een hand en één van de dokter en daar was de kous mee af...

Ik Hoop niet dat ze te weten komen dat ik honderd jaar in een verpleeghuis heb gewerkt. En voor de toekomstige BHVers:  Let een beetje op !!!!

Groetjes Ferrie

Koek van eigen deeg.

Het is je inmiddels bekend. Het dorpje Sarnadas waarin ik nu al een tijdje woon, bevat niet meer dan negen gezinnen in de winter, waarvan één Engels gezin waar ik (gezien de taal) wat meer contact mee heb dan de overige inwoners. De kerst is achter de rug en voor oud en nieuw heb ik afscheid moeten nemen van mijn vrouw en zoon, die hier de kerstdagen hebben doorgebracht.

Nu sta ik er alleen voor om oud en nieuw invulling te geven. Je moet weten dat oudejaarsdag voor mij altijd de mooiste dag van het jaar was. Ik zorgde dat ik ieder jaar vrij was van werk, om gewoon lekker die dingen te doen waar ik zin in had. Wat neer kwam op oliebollen bakken en hapjes voor te bereiden voor de avond. De hele dag omringd met knallen van vuurwerk die de jeugd al afstak als opwarmertje voor twaalfuur s’-nachts. In de middag kon ik steevast rekenen op de buurman, die mijn oliebollen kwam keuren en proeven. Net als de vrienden van mijn jongens en zij zelf natuurlijk ook. Drankjes in overvloed wat wel eens voor te vroege lol zorgde met het gevolg dat we de avond niet altijd bewust meemaakten...

Welnu, hier zit ik in Portugal……………..

Ik zal die Portugezen en Engelsen eens laten zien hoe ik de dag doorbreng …:
Ik ga oliebollen bakken!!.

Met frisse moed ben ik s’morgens begonnen met de houtkachel aan te steken. Niet dat het hier zo winters was als bij jullie, maar de kamer moest warm genoeg zijn om het beslag te laten rijzen. Twee uur later stond een emmer met beslag te rijzen en intussen kon ik mooi de hond uitlaten. Ik bedacht me onderweg wat voor smoelen ze zouden trekken als de geur van oliebollen over het dorp uitwaait… Dat hebben ze nog nooit geroken. Hollandser kan het niet.

Die avond was ik uitgenodigd om bij de Engelsen Oudejaarsavond door te brengen. Ha, dacht ik, dat is een mooie gelegenheid om ze kennis te laten maken met onze traditie van het bakken en eten van oliebollen. Maar voordat ze moeilijke vragen gaan stellen, zal ik me eerst eens inlezen waar onze gefrituurde oliebollen nue eigenlijk vandaan komen kortom wat de geschiedenis is van onze oliebol. Je denkt toch niet dat ik onbeslagen ten ijs kom? Daar ben ik te trots voor. Ze zullen weten dat ik onze Hollandse tradities ken..!

Maar, ik had het kunnen weten….. Wat hebben wij nou eigenlijk van ons zelf? Een grote bek ja (vraag maar aan onze zuiderburen) en een hoog zelfbeeld. Volgens de overlevering zijn de oliebollen of wel de oorspronkelijke naam “malasadas” meegekomen met vluchtelingen naar Holland tijdens de Spaanse inquisitie En wie waren die vluchtelingen dan wel ? ............ Juist, Portugezen !

Ik hield mijn mond erover en ze vonden het heerlij,k die Dutch-donuts.
Volgend jaar bak ik speculaas………..en dat komt vast uit België...

Nieuwjaarsnacht was hier overweldigend in het dorp. We lopen een uur achter op jullie, maar het was het wachten waard. Ik heb welgeteld drie klappen gehoord. Één klap in ons dorp, één in Coentral en één in Catanhiera de Pera... Aan kerstboom verbranding doen ze hier niet. Dat gebeurt hier in de zomer al genoeg……… per ongeluk dan.

Filiz Ano Novo (gelukkig Nieuwjaar)
Groet Ferrie